Ένας Ακέλας φεύγει έχοντας περάσει 10 αξέχαστα χρόνια στην Αγέλη. Τώρα που το Λυκάκι του μεγάλωσε, άνοιξε τα μάτια του και στέκεται γερά στα πόδια του, ήρθε η ώρα σιγά-σιγά να του εμπιστευτεί τη σκυτάλη και τα μικρότερα λυκάκια για να συνεχίσουν μαζί να εξερευνούν νέα μονοπάτια, αποκτώντας νέες γνώσεις, διασκεδάζοντας, κερδίζοντας εμπειρίες και κάνοντας νέους φίλους. Όπως τότε που στον δρόμο τους συνάντησαν τον Γιώργο, που πλέον έχει γίνει αναπόσπαστο κομμάτι της Αγέλης μας. Και εκεί που θα πηγαίνουν, ένα άλλο σκανδαλιάρικο Λυκάκι θα τους περιμένει συχνά με ανυπομονησία. Ο Πανάγος! Γιατί στην Ενάτη είμαστε όλοι μια οικογένεια αγαπημένη και ακόμα κι αν κάποιος φεύγει μακρυά, η σκέψη του είναι πάντα μαζί μας. Όλοι μαζί λοιπόν, ας καλωσορίσουμε την Κατερίνα φωνάζοντας με όλη μας τη δύναμη: YA SOU ΑΚΕΛΑ!!!
Χάσαμε τη Μαρουλίτα!
Μεγάλη αδικία στη Φρουτοπία! Κάποια φρούτα και λαχανικά, θεώρησαν τον εαυτό τους καλύτερο και ανώτερο από άλλα. Συγκεκριμένα κοροϊδέυανε συνέχεια την καημένη την Μαρουλίτα η οποία είχε την ατυχία να γεμίσει πουά. Την φωνάζανε συνέχεια «Πουαρουλίτα»! Έτσι, ένιωσε μεγάλη ντροπή και εξαφανίστηκε. Τα αγαπημένα της πρόσωπα ανησυχήσανε. Διαδώσαν την είδηση της εξαφάνισης και τότε έλαβε δράση ο γνωστός σε όλους μας, δαιμόνιος δημοσιογράφος: Πίκο Απίκο που όπως και παλαιότερα, ζήτησε τη συνδρομή μας. Κινήσαμε γη και ουρανό, ακολουθήσαμε πορεία βορειοδυτικά του νησιού των πυροτεχνημάτων, φτάσαμε στα πέρατα του Πιπερού και, κάπου στα νότια του Τζατζικιστάν βρήκαμε κάτι πουά που οδηγούσαν στο Ράντζο με τα άλογα. Από ‘κει και πέρα τα πράγματα ήταν εύκολα: λίγη ενασχόληση με τις καθημερινές δουλειές του ράντζου, μία συμμετοχή στους ετήσιους αγώνες της Φαρ-Ουέφα ένα αποδοτικό κυνήγι γαλοπούλας και, αφού καβαλήσαμε τα άλογα, φτάσαμε στη χώρα των παραμυθιών όπου κρυβόταν το μαρούλι με τα πουά φύλλα και την τρυφερή καρδιά. Η αγωνία είχε λύσει τα γόνατα της Ηρώς και όλη την ώρα έτρωγε τούμπες (λες για αυτό να μην τρώει τα μακαρόνια της;!) Τα κορδόνια του Σπύρου όμως ποιος τα λύνει όλη την ώρα, ούτε ο Πίκο Απίκο δεν μπόρεσε να το βρει… Τη Μαρουλίτα πάντως τη βρήκαμε :)
Εκείνες που την κοροϊδεύανε, κατάλαβαν ότι αυτό τα αστεία τους δεν ήταν τελικά και τόσο πετυχημένα, στεναχωρήθηκαν και ντράπηκαν για την αναστάτωση που δημιουργήθηκε εξαιτίας τους σε όλη τη Φρουτοπία. Άσε που κατά βάθος, η Μαρουλίτα τους είχε λείψει κι εκείνων... Και απ’ ό,τι μάθαμε, ήταν οι πρώτες που την περίμεναν στο αεροδρόμιο! Τέλος καλό, όλα καλά.
Η μαγεία της Λιλιπούπολης
Μπαίνουμε στη Λέσχη και τι να δούμε; Μια βαριά πόρτα κάστρου είχε αντικαταστήσει την παλιά μας… Όταν την ανοίξαμε, τα πάντα είχαν αλλάξει στην Αγέλη – λες και ήταν άλλος κόσμος! Υπήρχε χρώμα παντού, οι εξάδες είχαν άλλα ονόματα, σπόροι μας περίμεναν στις γωνιές μας για να φυτέψουμε τα δικά μας χρυσαλιφούρφουρα... Και τότε η πόρτα άνοιξε ξανά και… μας επισκέφτηκε ο Χαρχούδας, υποψήφιος αλλά και μόνιμος (πως τα καταφέρνει;!) δήμαρχος της Λιλιπούπολης. Ήταν η προεκλογική περίοδος. Και εκείνος προσπάθησε με διάφορα μέσα να μας αναγκάσει να τον υποστηρίξουμε. Ευτυχώς μας άνοιξε τα μάτια ο ραδιοφωνικός παραγωγός Δυστροπόπιγκας. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού μας στη Λιλιπούπολη περάσαμε πολλές περιπέτειες στο κάστρο του εφευρέτη Δόκτωρ Δρακατώρ. Τι Ζουλού μας είπανε, τι Παπούα, μέχρι που του το τραγουδήσαμε για να τον πείσουμε. Αφού ξεμπερδέψαμε με αυτό το κομμάτι, συνεχίσαμε να έχουμε τόσα πολλά να κάνουμε, που χρειάστηκε να κοιμηθούμε στη Λέσχη. Ευτυχώς πάντως: αν δεν ήμασταν εκεί εκείνο το βράδυ, η Ρόζα Ροζαλία και το ροζ γουρουνάκι της, θα είχαν εγκαταλείψει για πάντα τη Λιλιπούπολη και ο Χαρχούδας θα ήταν ακόμα Δήμαρχος…
Χριστούγεννα! Φυσικά με τον αγαπημένο μας και τσιγκούνη θείο Σκρουτζ.
Ενώ όλοι μας μετράγαμε τις μέρες αντίστροφα για να βρεθούμε με την οικογένεια μας και να φάμε μαζί, ο Σκρουτζ μέτραγε τις οικονομίες του.Κι έτσι αποφασίσαμε να του δείξουμε την πραγματική έννοια των Χριστουγέννων! Στολίσαμε μαζί το δέντρο, το γραφείο του, φτιάξαμε μαζί Χριστουγεννιάτικες κάρτες για να στείλουμε στα αγαπημένα μας πρόσωπα! Κι εκεί που φτιάχναμε τα στολίδια, η Χρυσάνθη ένιωσε πως χάνει από τη λάμψη της και είπε να βάλει μια δόση παραπάνω χρυσόσκονη η οποία όμως κατέληξε να μας κάνει από Λυκόπουλα… Χρυσόπουλα! (ο δε θείος Σκρουτζ χρειάστηκε ένα ενισχυμένο χαμομήλι για να συνέλθει από το σοκ της… σπατάλης). Όταν ήρθε η στιγμή να πούμε τα κάλαντα είμασταν κι εμείς ακόμα λίγο ζαλισμένοι και όταν μπήκαμε σ’ένα κομμωτήριο, μ’ένα στόμα – μια φωνή αντί για το Καλήν ημέρα άρχοντες, βρεθήκαμε να τραγουδάμε Αρχιμηνιά κι αρχιχρονιά… Πάντως το κοινό μας το πήρε καλά… Να έφταιγε ο θόρυβος από το πιστολάκι, ή μήπως ο αφρός τους είχε βουλώσει τα αυτιά;
Νέα χρονιά, μεγάλες αποφάσεις!!!
Καλά φάγαμε, καλά ήπιαμε, καλά στολίσαμε αλλά… ποιος τα μαζεύει;;;
Αφού η Αγέλη είναι ο χώρος μας φροντίζουμε να τον διατηρούμε πάντα-πάντα-πάντα σε άριστη κατάσταση! Πήραμε σκούπες, σφουγγαρίστρες, πάσης φύσεως καθαριστικά, πήραμε σακούλες, φτυάρια και τσουγκράνες (τις δύο τις διαλύσαμε στην πορεία!) και ποιος είδε Λυκόπουλο και δε φοβήθηκε! Η αυλή τακτοποιήθηκε και χτενίστηκε: όχι που θα της πέρναγε, δήλωσε ο Φαίδωνας φτυαρίζοντας τα φύλλα ενώ πιο δίπλα η Κατερίνα και η Ελευθερία κατέρριπταν το προσωπικό τους ρεκόρ τσουγκρανίσματος. Στην Αγέλη φέραμε στην επιφάνεια όλες τις βούλες του μωσαϊκού (η Παναγιώτα έκανε το παροιμιώδες της σφουγγάρισμα) ενώ πιο πριν, η σκούπα του Βρεττού και της Μαρίνας είχαν ξετρυπώσει και την υπόλοιπη χρυσό-και όχι μόνο-σκονη, με τελικό απολογισμό ευρημάτων: 1 εικοσάλεπτο, πατημένα πατατάκια, 3 κουμπιά και… 1 δόντι (αυτό μάλλον της Νίνο ήταν…). Η δε τουαλέτα, κακά τα ψέματα… χρειάζεται αρετή και τόλμη η υπόθεση… ο μόνος που έβαλε στην άκρη τον εγωισμό του σκεφτόμενος το κοινό καλό, ήταν ο Αιμίλιος. Καιρό είχαμε να τη δούμε να λάμπει έτσι! Εύγε!!! Το μεγάλο δίλημμα της ημέρας: η απομάκρυνση αποικίας αραχνών από τους τοίχους, λογίζεται καταστροφή οικοσυστήματος;!
Η ώρα του φλουριού!
Για άλλη μία χρονιά ήρθε η ώρα της κοπής της πίτας! Το δώρο μας, ένα Taboo! Ποιο Λυκόπουλο το κέρδισε; Μα… το πιο διαχρονικό! Ο Πανάγος!!! - Αρτεμισία μην ακούσω τίποτα περί αδικίας… Γιατί ο Πανάγος, πιστός στις δύο του μεγάλες αγάπες, (την Αγέλη και την Κατασκή) χωρίς δεύτερη σκέψη μας το χάρισε, για να παίζουμε όλοι μαζί το καλοκαίρι. :) Ευχαριστούμε!!!
‘’Πεταλουδόσαυρος’’
Όταν είχε έρθει ο Πίκο Απίκο, του ζητήσαμε να μας πει τα νέα από τον κόσμο του Ευγενίου Τριβιζά. Και εκείνος μας είπε για τον Πεταλουδόσαυρο. Είναι ένα περίεργο πλάσμα... Θύμιζε δεινόσαυρο, αλλά μάλλον δεν ήταν. Ή μήπως ήταν; Θύμιζε πεταλούδα, αλλά μάλλον δεν ήταν; Ή μήπως ήταν; Το σίγουρο είναι ότι σαν όλον τον κόσμο ήθελε παρέα και φίλους για να περνάνε όλοι μαζί καλά. Ξεκίνησε να πάει να βρει τους δικούς του. Οι πεταλούδες δεν τον δέχθηκαν γιατί ήταν βαρύς και άχαρος. Οι δεινόσαυροι τον κορόιδεψαν γιατί είχε φτερά και αναγκάστηκε να τους αφήσει να του τα πριονίσουν για να τους μοιάζει και να τον αφήσουν να μείνει... Τα φτερά όμως ξαναφύτρωσαν και τον έδιωξαν και αυτοί. Μα γιατί!; Λέει η Ελένη. Τι πειράζει να είναι και τα δύο;;; Ο Χαράλαμπος ευχαρίστως θα έλεγε δυο λογάκια στους δεινόσαυρους. Και τότε... έκπληξη (να το δείτε στο θέατρο, δεν μαρτυράμε τι έγινε!) και όλοι είδαν ότι μαζί πεταλούδες και δεινόσαυροι μπορούν να καταφέρουν πολλά. Οι δύο μπροστινές σειρές (εμείς δηλαδή) ήταν κατενθουσιασμένες. Τόσο, που στο τέλος οι ηθοποιοί κατέβηκαν από τη σκηνή και μας έσφιξαν τα χέρια!
Φέτος θα κάνουμε αίσθηση! Όχι μία αλλά πέντε!
Και για να είμαστε σίγουροι ότι δε θα μας πει κανείς αναίσθητους, φροντίσαμε πρώτα να θυμηθούμε ποιες είναι οι αισθήσεις και να τις εξασκήσαμε με πολλούς και ποικίλους τρόπους. Η Αρτεμισία είχε ένα προαίσθημα φαίνεται και μας παρουσίασε την Ερασιτεχνική Ασχολία του Φίλου της Μουσικής. Έχω την αίσθηση ότι είναι καιρός να παρουσιάσουμε καμιά Ερασιτεχνική… Ε Κατερίνα; Ε Αρτεμισία; Ε Βαγγέλη; Ε;
YA SOU ΑΚΕΛΑ !